Judicial Law Views

fa تلاشی برای ساماندهی نظریۀ عدم نفوذ مراعی An Attempt to Rewrite the Theory of Ineffectiveness of Mora’a حقوق خصوصی Pivate Law تحقیقات بنیادی یا نظری Research   در این مقاله تلاشهایی برای ساماندهی نظریه عدم نفوذ مراعی صورت گرفت و هدف از انجام آن کشف و شناسایی نظریه عدم نفوذ مراعی و ساماندهی آن و ایجاد قاعدهای بود که در حقوق امروزی ایران قابلیت اعمال داشته باشد. در این مقاله با این سؤال مواجه بودیم که از حیث احکام و آثار چه فرقی میان عدم نفوذ موقوف و مراعی وجود دارد و نظریه عدم نفوذ مراعی در چه مواردی اعمال میشود و به این نتیجه رسیدیم که برخلاف عقد موقوف، عقد مراعی برای نافذ شدن نیازمند اجازه کسی که حقی در موضوع قرارداد دارد نیست، بلکه تأمین بعدی حقوق وی، موجب کمال و صحت قرارداد خواهد شد و باید بر این نظر بود که در اینگونه موارد قرارداد خود به خود نافذ میشود؛ حتی اگر شخص ذینفع، قرارداد غیر نافذ مراعی را رد کرده باشد. همچنین عدم نفوذ مراعی در مواردی اعمال میشود که قراردادی به زیان شخص ثالث منعقد شود و طلب یا مالکیت بالقوه او را نادیده بگیرد. با مطالعه مصادیق این نهاد، به نظر میرسد که عدم نفوذ مندرج در رأی وحدت رویه شماره 620 مورخ 20/9/1376را باید به معنای عدم نفوذ مراعی دانست. از طرف دیگر، نهاد عدم قابلیت استناد که با ترجمه تحت اللفظی اصطلاح « inopposabilité » وارد نظام حقوقی ایران شده، با وجود نهاد «عدم نفوذ مراعی» کارایی ندارد و پیشنهاد میشود اصطلاح اخیر به عنوان معادل بومی آن بهکار گرفته شود.   This article tries to justify the theory of ineffectiveness of Mora’a <a name="_ftnref1">[1] </a>the purpose of the article is to explore the theory together with its justification and to introduce it as a legal rule. In the article we make clear the difference between ineffectiveness of Moghoof <a name="_ftnref2">[2] </a>and Mora’a in both legal and consequential aspects, and when the theory of ineffectiveness of Mora’a can be applied? Our conclusion is that contrary to Moghoof in contracts, for Mora’a in contracts to be effective there is no need for the permission of those who enjoy rights in the contract, but it suffices to ensure their rights later for the contract to remain effective. Therefore, we believe such a contract shall become automatically effective, even if the holder of the right/s had rejected that Mora’a contract. In contrast, a Mora’a contract is ineffective when the contract is against a third party and his rights or ownership are not taken into consideration.   By studying all implications of this legal concept, it seems that the ineffectiveness mentioned in the judgment of the General Council of Iran Supreme Court (Court of Cassation) in its verdict No. 620 dated 20/09/1376 (11/12/1997) means they saw a contract of Mora’a ineffective. On the other hand the concept of impossibility to invoke, which is imported to Iran legal system as theory of “Impossibility”, has no more implication taking into account the theory of ineffectiveness of Mora’a. My suggestion is to use the word “ineffectiveness of Mora’a” with its original and domestic meaning.   <hr size="1" width="33%" >  <a name="_ftn1"></a> 2 -This theory deals with the rights of third parties in contracts.  <a name="_ftn2"></a> 3- This concept deals with the rights of the parties to the contract. عدم نفوذ, مراعی, موقوف, عدم قابلیت استناد, شخص ثالث. Ineffectiveness, Mora’a, Moghoof, Impossibility to Invoke, Third Party. 157 188 http://jlviews2.ujsas.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-24-7&slc_lang=fa&sid=1 Abbas Karimi عباس کریمی abkarimi@ut.ac.ir 10031947532846006360 10031947532846006360 Yes Tehran University دانشگاه تهران