BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
URL: http://jlviews2.ujsas.ac.ir/article-1-226-fa.html
2- پردیس فارابی دانشگاه تهران ، z.hesami2007@yahoo.com
چکیده فارسی:
مشارکت زمانی، تأسیس نسبتاً جدیدی است که با هدف گسترش گردشگری به نظام حقوقی ما وارد شده است. ماهیت پیچیده این قراردادها از یک سو و موضع ضعیفتر مصرفکننده نسبت به تاجران حرفهای از سوی دیگر، حقوق مصرفکنندگان این قراردادها را به صورت چشمگیری تحت تأثیر قرار میدهد. در ایران شرکتهای متعددی از این شیوه برای واگذاری ساختمانهای خود که بدین منظور فراهم شدهاند، استفاده میکنند اما با وجود پذیرش این نهاد، قانونگذاری مؤثری در این خصوص انجام نگرفته است، حال آنکه در اغلب کشورهای اروپایی مقررات اختصاصی در این زمینه وضع شده است. در مقاله حاضر پس از تعریف قرارداد مشارکت زمانی و تبیین مفهوم مصرفکننده، مقررات اختصاصی مورد نیاز به منظور حفظ حقوق مصرفکننده از جمله حق آگاهی و اطلاع از قرارداد، حق انصراف از قرارداد، حق آزادی در انتخاب و ممنوعیّت دریافت پیشپرداخت با توجه به دستورالعمل 122/2008 اتحادیه اروپا، به عنوان سندی که بسیاری از کشورهای اروپایی با تجربه در این نوع قراردادها آن را پذیرفتهاند و امکان پذیرش این حقوق در نظام حقوقی ایران مورد بررسی قرار گرفتهاست.
دریافت: 1392/8/16 | ویرایش نهایی: 1397/10/12 | پذیرش: 1396/9/7 | انتشار: 1397/6/7 | انتشار الکترونیک: 1397/6/7
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
